والدین کودک سرطانی
والدین کودک سرطانی

جراحی ترمیمی در سرطان پستان

باز سازی و ترمیم سینه بعد از ماستکتومی ، بنقش بسیار حائز اهمیتی در ارتقاء روحیه و احساس بیمار دارد.

اگر چه این کار موجب نمی شود  ، احساسی دقیقاً مشابه با حالت عادی داشته باشد ، اما خود انگاره بیمار را به میزان زیادی بهبود می بخشد.

طی سالهای اخیر ، روشهای جراحی ترمیمی پیشرفت محسوس و شگفت انگیزی پیدا کرده است.

اساس و شالوده همه روش های جراحی ترمیمی پستان به دو گروه تقسیم می شود که در این مقاله به آن می پردازیم:

ترمیم پستان به کمک ایمپلنت های سینه

جاگذاری ایمپلنت خصوصاً اگر در همان زمان ماستکتومی صورت گیرد ، بسیار ساده و راحت است و محل ایمپلت طی ۳ تا ۴ هفته بهبودی کامل پیدا می کند. البته  همزمانی جراحی تومور و جاگذاری ایمپلنت در همه امکانپذیر نیست و به فاکتورهای زیادی بستگی دارد.

در مجموع بهتر است ، ایمپلنت گذای قبل از اشعه درمانی باشد. چون اشعه درمانی موجب خشکی و کاهش خاصیت ارتجاعی پوست می شود و پروتز گذاری را با مشکل مواجه می کند.

اگر چه ایمپلنتهای پستان احساس طبیعی را تداعی نمی کنند و همواره کرخی پوست وجود دارد ، اما در خانمهایی که دارای پستان کوچک تا متوسطند ، این روش مناسب تر است.

هنگام پروتز گذاری بیمار در انتخاب شکل ، اندازه و حتی رنگ پروتز  حق انتخاب دارد. اما ممکن است در برخی محدودیت هایی مطرح باشد که جراح در خصوص آن توضیح خواهد داد.

یکی از این محدودیتها تغییرات فیزیولوژیک در گذر زمان است. مثلا ممکن است خانمی پروتزی را در ۳۵ سالگی انتخاب کند که در آن سن بسیار شیک و متناسب باشد. اما همین پروتز در سن ۶۵ سالگی ، با تغییرات پوست ناشی از سن ، تناسبش را از دست بدهد. بنابراین خانمها باید هنگام انتخاب پروتز دقت کنند تا ، چیزی انتخاب کنند که به مرور زمان زیبایی اش را از دست ندهد.

ایمپلنتهای پستان دو نوع سیلیکونی (Silicone) و سالینی (Saline) هستند. در هر دو نوع ایپلنتها ، پوشش خارجی Silicone است و تفاوت در ماده تشکیل دهنده داخلی است.

ایمپلنتهای سیلیکونی از قبل پر شده اند ، اما ایمپنتهای سالینی ، در اتاق عمل قبل از جا گذاری ، با سرم نمکی پر می شوند.

امروزه نوع سیلیکونی پر طرفدارتر است ، چون در لمس طبیعی تر به نظر می رسد. اما ایمپلنتهای سالینی هم این مزیت را دارند که بیمار اندازه پر شدن را خودش تعیین کند و در آینده اگر از اندازه اش رضایت نداشت با یک جراحی کوچک ، تغییر اندازه اعمال شود.

در گذشته مباحثی پیرامون مشکلات مرتبط با ایمپلنتها مطرح می شد. اما تحقیقات طولانی مدت نشان می دهند ، رابطه واضحی بین ایمپلنها با لوپوس ، اختلالات سیستم ایمنی ، بیماریهای بافت همبند و آرتروروماتوئید  وجود ندارد.

اگر ایمپلنت گذاری به بعد از بهبود  محل خارج کردن تومور موکول شود. لازم است یکبار دیگر بیمار در بیمارستان بستری شود و یک یا دو شب بستری بماند.

البته جاگذاری پروتز ، با برشی کوچک و به سهولت انجام می شود و معمولاً علامت برش بعدها در پوست دیده نمی شود.

بعد از ترخیص ، چند نوبت ویزیت لازم است ، که اغلب در مطب انجام می گیرد. بیمار ممکن است تا چند هفته احساس درد و خستگی داشته باشد ، که با مسکن های خوراکی قابل تعدیل است.

در صورتیکه درن(Drain) لازم باشد ، مراقبتهای لازم از درن را هنگام ترخیص فرا بگیرید.

طراحی هاله و نوک سینه باید به زمانی دیگر موکول شود و اغلب به صورت سرپایی در مطلب انجام می پذیرد. برای نوک از پوست سینه و برای هاله از خالکوبی استفاده می شود.

گاهی برای هاله از پوست کشاله ران استفاده می شود ، چون تیره تر از پوست جاهای دیگر بدن است.

کشیدن سیگار و اضافه وزن می تواند فرآیند ترمیم زخم را با تاخیر مواجه کند و حتی خطر عفونت را افزایش دهد. بیشتر جراحان ترمیمی تاکید دارند قبل از ایمپلنت گذاری ، کشیدن سیگار ترک و وزن به وضعیت ایده آل برسد ، سپس جراحی انجام شود.

ایمپلنتها عارضه دراز مدت ندارند ، اما در موارد نادری ممکن است تعویض ضروری باشد.

 بازسازی پستان به کمک بافت طبیعی بدن بیمار

استفاده از بافت طبیعی این مزیت را دارد که بیمار در لمس احساس واقعی تری داشته باشد. اما وسعت جراحی اغلب در این روش بیشتر و زمان ترمیم طولانی تر است.

بافتهای لازم از پشت ، شکم و باسن برداشته می شود و نیازمند تبحر و خلاقیت جراح است. بیمار ۳ تا ۴ شب در بیمارستان بستری می شود که در مقایسه با روش ایمپلنت ، کمی طولانی تر است.

ترمیم ، بر قراری خونرسانی (رگسازی) و باز توانی به ۴ تا ۶ هفته زمان نیاز دارد. اما بر خلاف روش ایمپلنت ، نیاز به جراحی مجدد ندارد.

البته بافت جوشگاه زخمها ، بیشتر از روش ایمپلنت بر روی پوست باقی می ماند.

 

تجربه خانم Angie Christine

مقاله زیر توسط خانم Angie Christine نوشته شده است. مناسب دیدم توضیحاتی عملی ایشان را تقدیم شما کنم .  از خانمهای ایرانی که ایمپلنت گذاری را تجربه کرده اند خواهشمندیم  تجاربشان را برایمان بفرستند تا در اختیار سایرین قرار بگیرد.

تصمیم گیری برای ایمپلنت گذاری بعد از ماستکتومی دشوار است. خصوصاً اگر نوع سرطان پستان شما طوری باشد که جراح گزینه های کمی را در اختیارتان بگذارد.

به شخصه معتقدم : جراحی خوب است که بتواند حداقل دو گزینه مقابل بیمارش قرار دهد. به هر حال پیشنهاد پزشک ” آیه ” نیست که نتوان نقض کرد. به تعداد کلینیک های زیبایی و جراحان ترمیمی راه برای باز سازی پستان وجود دارد.

برخی پروتز های سیلیکونی از قبل پر شده اند و اندازه ثابتی دارند. اتفاقاً جراح خودم این نوع پروتز را پیشنهاد کرد. پروتز هایی با حجم ۵۰۰ سی سی . اما من دوسشون نداشتم.

من و همسرم تحقیقات زیادی در این زمینه انجام دادیم و تصمیم گرفتیم پروتزی استفاده شود که کمی بزرگتر باشد.

این یعنی اینکه ما می خواستیم از پروتزهای سالینی استفاده کنیم. در پروتز های سالینی هنگام جراحی ۱۰۰ سی سی سرم نمکی پر می شود و سپس طی چند هفته بعد از جراحی  ، آرام آرام سرم به داخل پروتز تزریق می شود.

جای هیچگونه نگرانی نیست. فرآیند تزریق تدریجی (طی چند هفته) هیچ لطمه ای به پروتز وارد نمی کند. یک صفحه فلزی در قاعده پروتز از سوراخ شدن دیواره قفسه سینه جلوگیری می کند. تزریق درد هم ندارد ، چون اعصاب درد حین ماستکتومی قطع شده اند.

چیزی که ممکن است برایتان کمی ناخوشایند باشد ، تفاوت دمای ناحیه پروتز گذاری با دمای بدن است. چون آن ناحیه دمایی به مراتب پائینتر از دمای بدن خواهد داشت. البته خودم به شخصه از این موضوع خرسند هستم. چون از گرمای زیر پیراهن خوشم نمی آید.

ایمپلنتها به دو روش گذاشته می شود:

Subglandular: که در این روش ایمپلنت زیر بافت چربی و روی عضلات قفسه سینه قرار می گیرد.

Subpectoral : در این روش ایمپلنت در زیر عضلات سینه ای به صورت پاکتی باز می شود و پروتز جا گذاری می شود. روش دوم رایجتر و متداولتر است ، به شرطی که بافت کافی جهت جاگذاری وجود داشته باشد.

اگر محدوده وسیعی از پستان در گیر سرطان باشد ، بافت زیادی برداشته می شود و این پدیده موجب می شود ایمپلنت گذاری به زمان دیگری موکول شود.

 

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

>