trastuzumab

آنتی بادی های مونوکلونال در درمان سرطان

آنتی بادی های مونوکلونال (MAB) ، آنتی بادی هایی هستند که در محیط آزمایشگاه بر اساس گیرنده های پروتئینی سطح سلول سرطانی ، ساخته می شوند.

اکثر سلولهای سرطانی ، دارای گیرنده ویژه اختصاصی اند ، که به آن آنتی ژن گفته می شود.

دانشمندان به روشهای آزمایشگاهی ، آنتی بادی اختصاصی این آنتی ژن ها را می سازند . آنتی بادی به آنتی ژن می چسبد و در نهایت موجب انهدام سلول سرطانی می شود.

آنتی بادی های مونوکلونال

امروزه این کار به کمک مهندسی ژنتیک ، امکانپذیر است و آنتی بادی های مونوکلونال (Mab) در درمان سرطان پستان ، پروستات ، پوست و ریه بکار می روند.

آنتی بادی های مونوکلونال به چند روش عمل می کنند:

۱- برخی Mab ها پاسخ ایمنی را تحریک می کنند. این داروها همانند آنتی بادیهای تولید شده توسط گلوبولهای سفید B (لنفوسیت B) ، به گیرنده های سطح سلول سرطانی می چسبند و شناسایی را جهت سیستم ایمنی آسانتر می نمایند.

Rituximab

داروی Rituximab  که آنتی ژن CD20 در سلولهای لنفوم غیر هوجکینی را شناسایی می کند و  Altemtuzumab که آنتی ژن CD52 در لوسمی مزمن لنفوبلاستیک (CLL) را شناسایی می کند ، در حال حاضر توسط FDA تایید شده و بکار می رود.

Rituximab قادر است ، به تنهایی و بدون کمک سیستم ایمنی موجب مرگ سلولهای سرطانی شود.

۲- سلولهای سرطانی به شکل موذیانه قادرند ، قدرت شناسایی سیستم ایمنی را متوقف کنند. آنها موادی ترشح می کنند که بر روی گیرنده های سطح سلول ایمنی می چسبد ، تا دیگر قادر نباشد ، سرطان را تشخیص دهد.

دانشمندان به کمک این دانسته ، توانستند نوع خاصی از Mab  ها را تولید کنند که با چسبیدن به سطح سلولهای ایمنی ، مانع چسبیدن مواد مهاری سلول سرطانی شوند ، بدین ترتیب سلولهای ایمنی ، همچنان قدرت شناسایی و انهدام شان را حفظ می کنند.

ipilimumab از این گروه جهت درمان ملانوما (نوعی سرطان پوست) متاستاتیک توسط FDA تایید شده است.

۳- برای اینکه یک توده سرطانی بتواند به رشد خود ادامه دهد ، باید قادر باشد رگسازی کند. فرآیند رگسازی موجب می شود ، توده با دریافت اکسیژن و مواد غذایی بیشتر ، به رشد خود ادامه دهد.

بدین منظور سلولهای سرطانی ماده ای ترشح می کنند به نام ” فاکتور رشد دیواره رگی (VEGF) . این ماده سلولهای سالم اطراف توده را جهت رگسازی بکار می گیرد.

گروهی از Mab ها بر اساس همین خصیصه ساخته شده اند ، بطور خلاصه می توان گفت :

این دسته از Mab ها با مهار VEGF ، مانع رگسازی تومور می شوند ، و توموری که نتواند رگسازی کند ، محکوم به نابودی است. Bevacizumab جزء همین گروه از داروهای ایمنی درمانی محسوب می شود.

trastuzumab

۴- دسته دیگری از Mab هابه نوع خاصی از گیرنده فاکتور رشد بنام فاکتور رشد سنگفرشی که در سطح برخی سلولهای سرطانی وجود دارد ، می چسبد و فرآیند تقسیم سلولی را متوقف می کند.داروی Trastuzumab  از این دسته قادر به مهار گیرنده HER-2 است و در درمان سرطان سینه بکار می رود.

۵-گروه دیگری از Mab ها به داروهای ایمونوکونژوکه معروف هستند . اینها ترکیبی از آنتی بادی و داروی شیمی درمانی یا رادیودرمانی هستند. در واقع به کمک مهندسی ژنتیک آنتی بادی و داروی شیمی درمانی یا رادیودرمانی به هم چسبانیده می شوند. آنتی بادی به آنتی ژن سطح سلول سرطانی می چسبد و در نهایت موجب انهدام آن می گردد. از این گروه Y-ibritumomab tiuxeten دارویی است که به آنتی ژن CD20 در سلولهای لنفوم غیر هوجکینی نوع B می چسبد و با ازاد سازی Yttrum-90 موجب انهدام سرطان می شود.

همچنین adotrastuzumab emtonsine به مولکول HER-2 در سطح سلولهای سرطان متاستاتیک پستان می چسبد و داروی DM1 را به داخل سلول سرطانی تزریق مولکولی می کند.

 

دیدگاهتان را ثبت کنید

آدرس ایمیل شما منتشر نخواهد شدعلامتدارها لازمند *

*

>